منی که قلبی ویرانه دارم

داشتم می رفتم که با همه چیز خداحافظی کنم ...

داشتم می رفتم تا از این دنیا با تموم نیرنگ ها ، بدی ها و پستی هایش فرار کنم ...

گمان نمی کردم چشمی در جستجوی من باشد .

در راهی بودم که از انتهایش خبر نداشتم ... و هرچه بیشتر پیش می رفتم ، بیشتر

 رنج می بردم

از همه چیز دل بریده بودم .. در انتظار مردن لحظه ها رو سپری می کردم ..

دیگه حتی افتادن برگ درختان هم منو ناراحت نمی کرد ... دلم از سنگ شده بود و

 وجودم سرد سرد ، تنها برای خاک زنده بودم . من در نظر درختان ، گل ها ، و زلالی

 چشمه ها مرده بودم ... من با زندگی لج کرده بودم ...

 و زندگی به عکس العمل های من می خندید... 

حاضر نبودم که ببینم در زندگی شکست خورده ام .. تمام حرف ها و اشکامو پشت

 غرورم پنهان کرده بودم . نمی خواستم کسی برام گریه کنه . من تصور می کردم

 راهی واسه برگشت وجود نداره . از سراسر وجودم غرور می جوشید که از بازگشتم

 جلوگیری می کرد .

تا اینکه سحر بوی گل های جاده نظرم را جلب کرد ...باد ،؛ موسیقی زندگی رو می

 نواخت

و من با گل ها می رقصیدم ...دیگه واژه های زندگی واسم زیبا بود .

زنده بودم تا زندگی کنم ...

افسوس ...

ولی افسوس که یه باد پاییزی همه چیزو دوباره از من گرفت و باز در این دنیا تنهای

 تنها شدم ...

دلم می خواست فریاد بکشم و انتقام بگیرم اما بر لب های من ترانه ی سکوت جاری

 بود ...

از پشت پرچین سکوت به زندگی نگاه می کردم ...

دلم می خواست برگردم . ولی داغ گل های کنار جاده در دلم تازه می شد ..

مجبور بودم در این راه بی پایان جلوتر برم...

چه بگویم

از این بار سنگین با همه بودن و  تنها سپری کردن

چه بگویم از غم نبودنت

همه هستند اما....

تو نیستی

و هیچ کس نیست

نبودنت را چه توجیهی است در میان؟

این دل بی نوا دلیل می خواهد

چند بار بگویم صبر، صبر، صبر....

چقدر وعده فرداها را بدهم

چقدر بگویم منتظر بمان ...می آید؟

آیا واقعا می آیی؟

چقدر دل خوش کنم به این رویای شیرین؟

 بزن باران . . .  

بزن باران تا بشويي اندوه روزگاران را

بزن تا براني از دلم ياد ياران را

بزن تا كنم آشتي با دل رميده ام

بزن تا دوست بدارم هستي يار را

بزن تا فراموشم بشه اين تلخي يار را

بزن تا پري شاني دل را آرام سازي

بزن تا گريه ها را مژده وصال دهي

بزن تا با بهاران طبيعت را زنده تر سازي

بزن باران بشويي غبار حياط خانه ما را

بزن باران بزن خيسم كن ترم كن

بزن تا فراموشم نشه هر كه بودم آنچه هستم 

بزن تا ياد ياران رميده به خاك سازي

بزن تا كويرهاي كويري را سبزه زار سازي

بزن تا خستگي جويها را

از پس سنگها سخت روان سازي

بزن تا دنياي خيالم خيس تر سازبزن

تا مرغان آواي شادي سر دهند

بزن تا ابرهاي تو مرا به خود ببرد

و بنشينم با قلم خشكيده ام ياد باران رازنده تر سازم

 بزن باران . . .

به اندازه تمام خنده های خام کودکی...

دلم گرفته...

به اندازه تمام انتظارهای نبودنت......

نیستی...این کلمه را بارها و بارها تکرار کردم

بلکه برایم عادی شود...نبودنت را می گویم

اما ....

مگر می شود عادت کرد به نبودن تمام بودن ها؟!؟!؟

مگر می شود تحمل کرد نبودنت را؟

ساده بگویم....

گم شدم...

وقتی گم شدی!!!

دلم گرفته است

دلم به اندازه ی غروب

به اندازه ی تک درختی در کویر گرفته است …

دلم به اندازه ی بغض پرنده ای که می پرد و در ملکوت دور افق گم می شود …

به اندازه ی جامی سرشار از سرخی و سیاهی مرگ …

نمی دانم بوی شوقی که از نفس های غمناک این شب به جان می رسد از کرانه های

وصال توست یا از نرگس های مستی که بر کنار جاده انتظار روییده اند؟

دلم برای سکوت شب همیشه تنگ است…

دلم می خواهد دفتر دلتنگیم را باز کنم و

 از شب سرد و ساکتم،حرفها بگویم

دلم می خواهد همه بدانند که

 اهنگ عبور را با تمام وجود احساس می کنم و

اشک های بدرقه گر عزیزم را سرازیر می کنم

چه بگویم از هزاران امید سبزی که در خانه ی دلم ویران می شوند ؟؟

چه بگویم از شب های منحوسی که سپید خاموش را فریاد می زنند ؟؟

بال هایم می سوزند

بال های بی عروجم

بال هایی که در قفس مانده اند و

از پشت میله ها فغان سر می دهند 

 چه کنم ؟؟

میان کوچه های شب منم همپا… منم تصویر تنهایی… منم دلتنگ شب …

دلم برای سکوت شب همیشه تنگ است …

و اینها بهانه ایست

دلم بیش از همه برای تو تنگ است ….

مرا به یاد بیاور

 مرا از یاد مبر

 که انعکاس صدایم درون شب جاری است …

باور نمی کنم

از این سوی بسته

تو آن چنان دوری

چون وهم بی کران دشت

که در ذهن باغ نمی گنجی

و آن چنان غریب

چون خواب خاموش درخت

که در شعور باد نیز نمی پایی

خاک با شوق از شانه های تو برمی خیزد

و از هر رگ او نام تو می روید

نگاهت چه سنگین است

که هرگز براین افق نتابیده است

ندانستن ، دردی است

و دانستن گناهی جانسوز

عمر چه غریبانه می گذرد

بی آن که مجال دمی باشد

یا همدمی که تو را بسراید

و سرور شور و شیدایی بر لبان تو باشد

چه روزها که نیامده اند

چه شب ها که نزاده اند

و طعم سبز فرصت ها

که در سنگینی سایه نبالیده اند

کسانی نرسته اند

که می توانستند در فراسوی احتمال

نطفه ببندند

هر کسی می توانست سرودی باشد

اگر حنجره ی ترانه ای بود

و هر کس می تواند معنا شود

وقتی مجال خیال تنگ نباشد...

 نمی دانم به کجا ؟ شاید به تاریک ترین زاویه های تنهایی عالم

 شاید به جائی که سکوت در فریاد خود می شکند

 و آوارهای مصیبت و دلتنگی اندام عشق را می خراشد

 اینجا چقدر سرد است

 چقدر بدون تو سردم شده است

چقدر با خودم فاصله دارم

اینجا از همه چیز می ترسم

 از اینکه دستهایی نامرئی مرا در خود فرو برند

 دستهایم را بگیر .....

اولين روز که چشمامو وا کردم ديدم يکی کنارم نشسته داشت به چشمام نگاه می کرد بهش گفتم تو کی هستی؟

گفت: من پيشت ميمونم ولی بهت نمی گم کی هستم

گفتم : تو هميشه پيشم ميمونی

گفت : آره

گفتم : باهام بازی ميکنی؟

گفت : نه

گفتم : واسه چی؟

گفت : من فقط پيشت ميمونم ولی کاری واست نميکنم

من هم گريه کردم اومد اشکامو پاک کرد

گفت : هنوز گريه نکن

گفتم : واسه چی؟

گفت : هنوز وقتش نرسيده

من هم بيشتر گريه کردم

مامانم اومد منو بغل کرد

اون گفت : ميدوی اين کيه ؟

گفتم : نه

گفت : اين مادرته

گفتم : مادر چيه؟

گفت : مادر دلسوز ترين فرد دنياست خيلی هم دوست داشتنيه

گفتم : باهام بازی ميکنه؟

گفت : آره

گفتم : من مادر رو بيشتر دوست دارم تا تو

گفت : ولی...

گفتم :ولی چی؟

گفت : اون تو رو تنها ميزاره

گفتم : نه اون منو دوس داره تنهام نميزاره

گفت : تنهات ميزاره

منم دوباره گريه کردم ديدم يکی اومد دست رو سرم کشيد

اون گفت : اين رو ميشناسی؟

گفتم : نه

گفت : اين پدرته

گفتم : پدر

گفت : آره

گفتم : اين کيه ؟

گفت : اين مهربان ترين فرد دنياست خيلی هم دوستت داره

گفتم : باهام بازی ميکنه؟

گفت : اره ولی آخر تنهات ميزاره

گفتم : تو دروغ ميگی اون منو دوست داره

ديدم يکی اومد بالای سرم دستامو گرفت و يه بوس به دستام داد و بغلم کرد و باهام بازی کرد

گفت : ميدونی اين کيه ؟

گفتم : اين همونيه که منو تنها نمی زاره؟

گفت :نه اون هم تو رو تنها ميزاره

گفتم : نه نه نه

گفت : اون برادرته دوست داره هر چی ميخوای واست مياره ولی بهش دل نبند

گفتم : چرا؟

گفت : تنهات ميزار

بعد روزها گذشت سال ها گذشت تا من بزرگ شدم و با آدم های ديگری آشنا شدم

ولی اون همش می گفت اونها تو رو تنها ميزارن 

آره خودش بود اونی که هميشه باهام بود و می گفت تنهام نميزاره

گفتم : اون که دوستم داره

گفت : اين دليل موندن نيست  

کم کم معنی عشق رو فهميدم آره اون عاشق من شده بود

اما من از جدايی ميترسيدم خيلی....

روزی رسيد که ديدم کنار درخت کسی نيست .... ديدم يک نامه با يک گل سرخ کنار درخت بود

وقتی نامه را باز کردم نوشته بود تو تنهاترينی

به خيابون نگاهی کردم ديدم خودش بود اما دستاش توی دستای يکی ديگه....

توی همون لحظه ديدم يک دست روی شونه هام گذاشت

گفت : ديدی گفتم با تو نميمونه

من هم بغض گلوم رو گرفته بود به آرامی گريه کردم

گفتم : تو که تنهام نگذاشتی

گفت : آره من تنها کسی هستم که کسی رو تنها نميزارم

گفتم : تو کی هستی؟

گفت : غم

گفتم : غم ؟

گفت : آره ..... اونی که با همه ميمونه ..... هيچ کسی رو توی تنهايی تنها نميزاره

اشکامو پاک کردم و رفتم جايی که ديگه کسی منو پيدا نکنه

اما تنها کسی که منو تنها نگذاشت غم بود و خدام . . .

مادر و پدر و خواهر و برادر همه یه روزی تنهامون می زارن ...

 وای دلم ! عارف...

غروب دریا برام
یه دلتنگی خاص داشته
درعین زیبایی وقتی خورشید
آخرین پرتوهای عاشقش رو روی تن
گرم دریا رها میکنه و آسمون که آبی بی
انتهاش رو چه بی ادعا پیشکش دریا کرده و دریا
که با همه اینها عاشقانه ساحل رو می پرسته و چه بی
غرور خودش رو در آغوش ساحل میندازه .همیشه وقتی به دریا
نگاه می کنم، مطمئن هستم که اونقدر مهربون هست که بشه کنارش
ایستاد و از زیبایی و شکیبایی و شعری که درش هست لذت برد.میدونی اگه دل
به دریا بدی آسمون دلت آبی میشه و اون وقت آبی آسمون پیش چشمات تبدیل به
بیکرانی میشه که بالهات رو به پرواز تشویق می کنه و این آغازی میشه تا اهل
آسمون بشی و زمین بشه خونه دوم تو.دل به دریا که بدی هوای دلت بوی
بارون میگیره اون وقت همیشه حس ناب باریدن در تو تازه است هر
وقت دلم از همه کس و همه جا می گیره وقتی دیگه حتی از
خودم هم خسته هستم میرم به خلوت دریا و ساحلش
کفشهام رو در میارم آن وقت که حرکت شن های
دریا رو زیر پام حس میکنم وقتی موجهای دریا
خودشون رو بی غرور زیر پاهام رها میکنن
نسیمی که منو درخودش می پیچه
و احساس سرما ئیکه همه
وجودم رو میگیره خیلی
میایستم یه گوشه
ساحل و چشمام
رو میبندم و
فقط گوش
میکنم

احساس میکنم در آستانه ی دورم

اینجا دور است...

اینجا حرفی نیست اینجا ح ر و ف برای نوشتن نیست

اینجا نور کم است و صدا اصلا نیست!

اینجا فقط دور است...

و در این دور کم نور

اتاقی هست تاریک

فقط نوری که سالها پیش میخواست فرار کند لای در گیر کرده

و ناخواسته به صورت گل سرخ می تابد

شاخه گل سرخ نشسته است تنها

و من نیز گوشه ای نشسته ام زانو در اسارت دستان

و از میانشان نگاهم در مسیر سقوط گلبرگها در فرازو نشیب است

فرصتم به اندازه ی یک گلبرگ است

و آخرینش بین زمین و آسمان...!  

و برای کلمه ها...

و برای حس مبهم واژه ها

من دلم برای یک صفحه سفید کاغذ تنگ شده است که بی محابا بنویسم در آن

و بی محابا بشنود

و بگوید...

من دلم برای تو تنگ شده است

چه کسی تمامی دلتنگی های مرا چون تو در سینه می پذیرد و با سلامی شادی را به مهمانی

چشمهایم می کشاند؟

چه کسی جز تو مهربان خواهد بود با من آنگونه که نهراسم از بادهای وحشی مزاحم؟

من چه فریب بزرگی هستم برای دلم...

این لبخندها چه دغل بازند...

این کلمه ها تمامی ندارند...

کاش... بگذار نگویم... من دلم برای دلتنگی های شیرین بی دغدغه ی مان تنگ شده است...

که هر کس دل به دریا زد رهایی یافت
که هر کس دل به دریا زد رهایی یافت
مرا آن دل که بر دریا زنم نیست
ز پا این بند خونین برکنم نیست
امید آنکه جان خسته ام را
به آن نادیده ساحل افکنم نیست

این همه به آسمان نگاه کردیم و ندانستیم

ماه نقطه آخر خط است

و این هوای کوچک

دل شوره هایمان را جا نمیدهد دیگر...

نمیدانم به جای کدامین واژه سکوت را جایگزین کرده ام

 و به جای کدامین غصه تمام رنجها و دردها را در کوله بارم ذخیره کرده ام و با خود می برم،

 به هوای کدامین نگاه و کدامین دیدار چشمهایم را بسته ام

و در جاده ی بی سر و ته زندگی قدم می گذارم تنها،

 در این تنهایی عمیقی که به اندازه همه تنهایی خدا عمیق است

که حتی دستهای فرشته های خدا هم به آن نمیرسد...!

این جا و آن جا

حالا تمام آن روزها روی دستمان مانده

و هیچ کس آن خیابان را تا انتها نرفت

این خنده گاهی بیخ گلویم را آنچنان می بندد که به بغض تبدیل می شود 

 کاش کسی میدانست که تقصیر کدامین ماه است

 که بدون اینکه ما بدانیم

 شب در آسمان در کنار ستاره تا صبح بزمی عاشقانه بر پا می کنند

 و ما خیره به آسمان تا صبح بیدار می مانیم...

خسته ام از حرف سكوت

خسته ام از هر واژه كه با تنهايي همرا ه است

مي خواهم نقطه بگذارم در پايان همه اين جملات

شايد باز نتوانم

اما من پر از فردايم

من مغلوب ديروز نخواهم شد

گوشه اتاق كز نخواهم کرد به اميد خاطره

بار ديگر از نو آغاز خواهم كرد وصف تنهايي را

من پر از فردايم

در افق فردايم انتظار جايي ندارد

من به دنبال آسمان خواهم بود

به دنبال طلوع ها

به دنبال دري به سوي اميد

در میان این چشمان پریشان درهم

چگونه بگویم

که تو تمام منی و جاری در من...؟

هرکجا من تمام می شوم تو شروع می شوی...

هرکجا که من بی تحمل می شوم تو ادامه می دهی...

در میان خنده های بی دلیلم

در میان نگاههای معصومم به نامعلوم...

تو

تمام من هستی...

از آدم هايي كه در پس نگاه سردشان  با لبخندي گرم

فريبت مي دهند

دلم مي گيرد از خورشيدي كه گرم نمي كند

و نوري كه تاريكي مي دهد

ازكلماتي كه چون شيريني افسانه ها فريبت مي دهند

دلم مي گيرد

از سردي چندش آور دستي كه دستت را مي فشارد

و نگاهي كه به توست و هيچ وقت تو را نمي بيند

از دوستي كه برايت

هديه

دو بال براي پريدن مي آورد

و بعد 

پرواز را با منفور ترين كلمات دنيا معني مي كند

گاهي حتي

 از خودم هم دلم مي گيرد...

رفته ای و در سکوت مانده ام

سکوتی تلخ

حتی اشکی نيست که سکوتم را بشکند 

آن روز تمام اشکهايم را نثار معبرت کرده بودم

يادت که هست؟

موقع آمدنت زمين تر بود

گفتی اينجا باران آمده؟

در اين آفتاب تموز باران کجا بوده؟

آنها شبنم ديدگانم بود در بيقراری آمدنت

نمی دانستم که برای بستن کوله بارت آمده ای...

 نمی دانم به کجا ؟ شاید به تاریک ترین زوایای تنهایی عالم 

 شاید به جائی که سکوت در فریاد خود می شکند 

 و آوارهای مصیبت و دلتنگی اندام عشق را می خراشد 

 اینجا چقدر سرد است

 چقدر بدون تو سردم شده است 

 چقدر با خودم فاصله دارم

اینجا از همه چیز می ترسم 

 از اینکه دستهایی نامرئی مرا در خود فرو برند

 دستهایم را بگیر .....

 خيلي آن طرف‌تر از شهری كه حتی نگاه كردن به شمشادهای  كوچه پس كوچه‌هایش هم آزارت می دهد

 دور که می‌گویم، يعنی آسمانی که شباهتی به آسمان غروب‌های بهاریِ ديار تو ندارد

 يعني فروبردن هوایی كه تو در آن نفس نمی‌كشی

 جاده‌هایی سبز که انتهایی ندارند و تو هیچ‌گاه در آنها نرانده‌ای

 دور يعني آفتاب كه مستقيم بتابد، بی‌آنكه دستی گلويت را بفشارد، دلتنگ شوی

 يك دلتنگی شفاف، بی‌حضور ردی از کابوس گذشته که بیاید کدرش کند

 آنجا که باران بی‌هنگامش هم

 می‌بردت به حال و هوای دورتر از این‌ سالها

 و یادت می‌آورد که چه‌سالهایی گذشته از دلتنگی‌های شیرینت در غریبانه های عاشقانه

 می‌دانم، نوشداروی پس از مرگ را يافته‌ام

 و چه‌ دير شده دیگر برای اينهمه فاصله

 حالا آنچه آزارم می‌دهد، خودِ درد نيست

 يادآوری تحمل روزهایِ پردرد ومهجور از توست ….

درخود شکستن ،اشکهای نریخته ،حرفهای نگفته

چشمهایی که با خواب آشنا نیست

مرگ لحظه ها را احساس می کنم

نمید انم شاید در جایی دور یا نزدیک

سری بر شانه دیوار تکیه زده است واشک می ریزد

 وحر ف می زند مثل من

اما

نه پاسخی ، نه نوازشی

تنها تحملی بدون احساس

اما تا کی ؟

چه می شود کرد؟

رنگ دیوار به پرده ها نمی خورد ،رنگ قالی به هیچ کدام !

روزها سپری می شوند و ماهها و سالها در پی هم می گريزند..                                                                      

 دلمان خوش می شود به تعريفی از خودمان و تمسخری برای ديگران
يا به رفتنی به مهمانی و نگاه های معنی دار و اينکه عاشق شده ايم مثلا
دلمان خوش می شود به غرق شدن در روياهای بی سرانجام
به خواندن شعر های عاشقانه و فرستادن نامه های فدايت شوم
دلمان ساده خوش می شود با آغوشی گرم و حرف هايی داغ
دلمان خوش است که همه چيز رو براه است
که همه دوستمان دارند
که ما خوبيم.
چقدر حقيريم ما....
چقدر ضعيفيم ما...

بیزار از خود و از شب و از سیاهی

دیگر مجالی برای نفس کشیدن نیست

دیگر نویدی برای گریستن نیست

اینجا تمام غمها دست دوستی بر من میدهند 

اینجا دلم در انتظار کیست....؟ 

من میمانم و میدانم که می سوزم

من میمانم و میدانم که می پوسم

دل خوش میکنم که غمها نابود می شوند

بیهوده نشسته ام...! 

در این اتاق هیچ راه عبور نیست

در ثانیه های غصه و درد یک دل  تنها می مانم 

دل خوشم با این سیاهی و با این شب

ای دل هر جور میخواهی گریه کن

من تو را تنها گذارم تو گریه کن....!

و اين اكسير كه تو با دستانت به من نوشاندي...
اكنون...لحظه به لحظه تشنه ترم ميكند...
داغي اين معجون مرا مي گدازد تا اعماق وجود...
ميداني؟...دور است عادت به نبودن دستانت كه پر از حرفهاي ناگفتني بود...
و گاه پر بود از رازهاي گمشده!
و دورتر....رها شدن از روياي دستان پر از مهرت...

به یادت هست

روزی را که چشمانت تمام هستی و عشق نگاهم را

 برای قاصدکها خواند و بادش داد؟

نمی دانم چرا اینگونه کردی تو

و بعد از آن

چه بی رحمانه گریاندی دل بی کینه و آکنده از عشقم

 ولی من بازهم از تصویر ابهام نگاه تو

و از نجوای دل ناگفته های تو

 امید مبهمی دارم

 دل سنگ هم اگر که بشنود این ناله ام را از تمنای دو چشمانت به تاراج نگاهم

  دلش چون نی لبک می شد

 ولی من در عجب ماندم برای قطره اشکی ز مژگانت

پر از دلشوره ام با دیدگان از غم و حسرت در این آبادی متروک

 برای حرمت دیرینه عشق

 به یاسها و اقاقیها سپردم که ضمیر عشق را از نو نویسند

اگر فانوس چشمانت در این دریای طوفانی

 چراغ راه من باشد

 قسم بر جذر و مد عشق که تا روزی نیایی تو

اگر ساحل شود پیدا نمی دانم

چه خواهم کرد با سکان دل.....

باران یادگار توست

 خاطره نمناکی نگاه من است

باران اشک آسمان است

همان روزی که بارید و مرا از وداع خبر داد 

 از آینده ی بی تو بودن

از حسرت

اما من آنقدر غرق در تو بودم که آسمان را از یاد برده بودم

 نه تنها آسمان که تمامی دنیا را

باران دگر بار آمد و رفت 

 افسوس که این بار تنها من بودم و دل

در حسرت تو که بر چشمانم لبخند بزنی و بگویی:

باز هم چترت را فراموش کرده ای؟

 و من آرام بگویم:

دستان تو را دارم باکی نیست !

و امروز تنها در آستانه پنجره ها با آسمان نجوا می کنم